Umutsuzluk içinde “umut”

Küçücüktük... Aklımızın henüz herşeye ermediğinin söylendiği yıllardı. Ama, elimizde bir oyuncak tabanca ile Birbirimizi öldürmenin keyfini (!) sürdüğümüz çocukluk yıllarımızdı... Esinlendiğimiz “kahramanlarımız” öyle yapardı. Ellerindeki silahlara “gıpta” ile bakar ve avucumuzun içindeki o plastik tabancayı “arkadaşımız, dostumuz ve belki de kardeşimize” doğrulturduk. “Sen öldün”... Yani çık oyundan... O plastik tabanca, Gün geldi bir futbol maçında küfür ...